Bijay en Nirja: verdrukt vanwege het christendom

Een grote verandering kwam in het Nepalese jaar 2069, toen ik in Kathmandu terechtkwam. Daar bezocht ik samenkomsten die in het weekend in een hotel werden gehouden. Ik ontmoette daar ook christenen uit het buitenland. In die periode leerde ik God echt kennen als de levende God, als de weg, de waarheid en het leven.

Toen ik terugkeerde naar Pokhara en mijn geloof openlijk beleed, kreeg ik te maken met veel tegenstand. Mensen uit mijn omgeving, waaronder familieleden, maakten mij duidelijk dat ik geen steun meer van hen hoefde te verwachten omdat ik een ander geloof had gekozen. Dat deed pijn, maar ik besloot God niet los te laten. Vriendschappen zijn tijdelijk, maar God is eeuwig. Door veel te bidden en de Bijbel te lezen, werd mijn geloof steeds sterker. Uiteindelijk kwam ook mijn moeder tot geloof. Na haar volgde de rest van mijn gezin, en zo werden wij samen christen.

Op school merkte ik al snel dat mijn situatie anders was dan die van mijn klasgenoten. Bijna al mijn vrienden en vriendinnen komen uit hindoeïstische gezinnen. Tijdens groepsopdrachten of gezamenlijke activiteiten voelde ik mij soms buitengesloten.

Een van de grootste uitdagingen in mijn schooltijd waren de religieuze feesten. Tijdens hindoeïstische vieringen wordt vaak een tika op het voorhoofd aangebracht. Van iedereen werd verwacht dat hij of zij daaraan meedeed. Voor mij was dat een groot probleem, omdat ik christen ben en deze rituelen niet kan volgen. Dit zorgde voor spanning, onbegrip en soms zelfs druk van docenten en medeleerlingen. Toch heb ik, door elke dag te bidden, stand kunnen houden. Gedurende mijn hele schooltijd heb ik geweigerd om hieraan mee te doen, en daar ben ik dankbaar voor.